فعالیت های فیزیکی مداوم، بدن را در سطوح مختلف خستگی قرار می دهد. خستگی یکی از پیامدهای جدایی ناپذیر اکثر فعالیت-های ورزشی بوده که ممکن است منجر به تغییراتی در عملکرد تولید و جذب نیرو در عضلات شود. هدف از پژوهش حاضر، تاثیر دویدن در حالت واماندگی بر توان جذبی و کار عضلات زانو طی مرحله اتکای دویدن بود. 16دانشجوی مرد با میانگین سن 2/27± 22سال، قد 5/47± 177سانتی متر و جرم 8/4± 72/6 کیلوگرم به صورت داوطلبی شرکت داشتند. داده های سینماتیکی و سینتیکی با استفاده از دوربین ویدئویی و صفحه نیروسنج ثبت شد. توان و کار منفی و مثبت عضلات عمل کننده بر زانو، با استفاده از معادلات دینامیک معکوس در نرم افزار MATLAB2010 محاسبه شد. آزمون فرضیات با استفاده از آزمون T زوجی(تی همبسته) انجام شد 0/05≥ p. نتایج نشان داد، اوج توان منفی و کار منفی پس از خستگی به طور معناداری به ترتیب 33/78 % و 22/6% کاهش یافت. با وجود اینکه اوج توان مثبت به طور معناداری کاهش یافت 0/05≥ p اما کار مثبت تغییر معناداری نداشت 0/644=p. نتایج این پژوهش نشان داد که پس از خستگی، عملکرد جذب ضربه برخوردی در مرحله اتکای دویدن از سوی عضلات کاهش یافته، که این کاهش ممکن است منجر به افزایش خطر آسیب های دویدن شود.

در این مقاله پاسخ های دینامیکی یک خودروی مفصلی حامل سیال، شامل یک تانکر استوانه ای با سطح مقطع دایره ای در مانورهای حالت مانا و گذرا بررسی شده است. ابتدا یک مدل دینامیکی غیرخطی 16 درجه آزادی خودروی مفصلی توسعه داده شد و سپس با استفاده از نرم افزار تراک سیم در مانور استاندارد صحه گذاری گردید. همچنین، اندرکنش دینامیکی بین سیال و خودرو با استفاده از مدل سازی سیال درون مخزن به وسیله روش تابع پتانسیل و یک مدل دینامیکی 16 درجه آزادی خودروی مفصلی مورد مطالعه قرار گرفته است. در روش تابع پتانسیل، گرادیان سطح آزاد سیال تحت زاویه رول و شتاب جانبی مرکز جرم واحد شبه تریلر، با فرض جریان سیال غیرویسکوز و با محاسبه گرادیان فشار تعیین می گردد. نتایج شبیه سازی، اندرکنش بین سیال و دینامیک خودرو را نشان می دهند. همچنین، بررسی های بیشتر در این پژوهش نشان می دهد که پایداری واژگونی خودروی مفصلی حامل سیال، به شدت تحت تاثیر تلاطم سیال درون مخزن قرار گرفته و آستانه پایداری واژگونی کمتری برای این نوع خودرو نسبت به خودروی مفصلی با بار صلب، مخصوصا در مانور تعویض خط مشاهده گردید.

سابقه و هدف: اثر دویدن پابرهنه و دویدن با کفش های مینیمال همچنان به عنوان موضوعی چالش برانگیز مطرح است. هدف این مطالعه بررسی توان و انتقال انرژی مفاصل اندام تحتانی حین دویدن پابرهنه و با دو کفش مینیمال با سفتی متفاوت است. مواد و روش ها: پانزده آزمودنی مرد سالم در سه شرایط دویدن پابرهنه و دو کفش مینیمال مسیر 15 متری آزمایشگاه را دویدند. داده های کینماتیکی و کینتیکی بوسیله پنج دوربین ویدیویی و یک تخته نیروسنج به صورت هم زمان جمع آوری شدند. بوسیله روش دینامیک معکوس توان مفصلی و ضریب جبران انرژی مکانیکی به عنوان شاخص انتقال انرژی محاسبه گردید. یافته ها: هر دو کفش توان مفصل مچ پا را در مقایسه با دویدن پابرهنه در سطح ساجیتال افزایش دادند و در سطح فرونتال کفش PVC توان مثبت را نسبت به کفش نانو و پابرهنه کاهش داد. در مفصل زانو کفش PVC مقادیر توان بالاتری را در سطح فرونتال و ساجیتال نسبت به دویدن پابرهنه نشان داد. کفش نانو فقط توان مثبت بالاتری در سطح ساجیتال نسبت دویدن پابرهنه داشت. در مچ پا، دویدن پابرهنه انتقال انرژی کانسنتریک بالاتری در سطح ساجیتال نسبت دویدن با کفش داشت. همچنین انتقال انرژی دویدن پابرهنه در سطح هوریزنتال در هر دو حالت اکسنتریک و کانسنتریک بیشتر از کفش PVC بود. انتقال انرژی اکسنتریک کفش نانو در این سطح کمتر از دویدن پابرهنه بود. نتیجه گیری: دویدن پابرهنه هم به لحاظ عملکردی و هم از نظر آسیب شناختی عملکرد بهتری نسبت به دو کفش مینیمال داشت. هرچند نتایج کفش مینیمال با زیره سفت تر (کفش نانو) شباهت بیشتری به دویدن پابرهنه داشت. توصیه می شود دوندگان به منظور کاهش آسیب و بهبود عملکرد، دویدن پابرهنه را در برنامه تمرینی خود لحاظ نمایند و بهتر است کفش های مینیمالی را انتخاب کنند که بیشتر دویدن پابرهنه را تقلید می کنند.

بیان مسئله: برقراری ارتباطی پایدار بین سه عنصر انسان، طبیعت و معماری مسئله ای است که اکثر معماران و پژوهشگران بعد از پیدایش مشکلات زیست محیطی و فرهنگیِ به وجود آمده از معماری مدرن، در پی تحقق آن هستند. مفصل عنصری است که به صورت ذهنی و عینی امکان برقراری اتصال و یا انفصال بین فضاهای مختلف را فراهم می نماید. این عنصر در حین کمک به درک جداگانه ی هر فضا، با تعریف سلسله مراتب به یکپارچگی بافت کمک می کند. مفصل در تمامی مقیاس های طراحی می تواند ایفای نقش داشته باشد، از مقیاس خرد تا کلان، از سازه تا معماری، از کانسپت های حجمی تا جزئیات و تزیینات. از آنجایی که یکی از ارکان پایداری ارتباط مناسب با زمینه – از جوانب مختلف فرهنگی، اجتماعی، زیست محیطی، اقتصادی _ می باشد، با طراحی صحیح و جانمایی درست مفاصل، این ارتباط می تواند به صورت مناسبی شکل گرفته و در نهایت اثری پایدار را به همراه داشته باشد. سوال تحقیق: بررسی این موضوع که تا چه حد فضاهای مفصلی می ­توانند در راستای تحقق معماری پایدار مثمرثمر باشند؟ و اینکه چه راهکارهایی طراحی­ای را در این زمینه می­توان ارائه داد؟ سوالات اصلی این مقاله می­باشند. اهداف تحقیق: در پژوهش حاضر با شناسایی ویژگی های چند بعدی مفاصل و تطبیق آنها با شاخص های معماری پایدار به ارتباط کارآمد این دو مفهوم پرداخته شده است، با هدف اینکه ویژگی­ های فضاهای مفصلی در خلق معماری پایدار استفاده شود. روش تحقیق: آنچه که در این مقاله مورد توجه قرار گرفته است امکان برقراری ارتباط درست و کارآمد بین سه عنصر انسان، طبیعت و معماری با استفاده از خلق فضاهای مفصلی می باشد که به روش توصیفی – تحلیلی انجام می شود. از این رو شاخص های معماری پایدار و فضای مفصلی معرفی می شوند تا میزان تأثیرگذاری فضاهای مفصلی بر تحقق معماری پایدار مورد بررسی قرار گیرد. مهم ­ترین یافته­ ها و نتیجه­ گیری تحقیق: به منظور جمع بندی مطالب مطرح شده راهکارهایی از جمله توجه به فضاهای باز و نیمه باز برای برقراری ارتباط منعطف طرح و قبول طیف بیشتر مخاطبان، به کارگیری الگوهای موفق گذشته در طراحی فضای مابین، استفاده از روش های تکنولوژیک یا بومی برای طراحی جداره ها، توجه به استفاده ی حداکثری از فضاها و جلوگیری از اتلاف انرژی برای برقراری ارتباط مناسب بین اجزای طرح و زمینه از طریق خلق فضای مفصلی ارائه شده است. همچنین مسجد به عنوان یک نمونه که فضاهای مفصلی منجر به پیوند همه جانبه ی آن با زمینه شده اند بررسی می‎شود. با مقایسه ی طراحی مساجد پایدار و راهکارهای مذکور می توان گفت به دلیل توجه به ابعاد مختلف پایداری در ارائه ی این راهکارها، با در نظر گرفتن آن ها در فرآیند طراحی، می توان در دستیابی به اهداف معماری پایدار در سایر کاربری ها تا حدود زیادی موفق بود.

اگزوستور معمولی یا استئوکندرم یک بیماری نسبتا شایع در اطفال نزدیک به سن بلوغ می باشد و بیشتر در ناحیه متافیز استخوانهای دراز دیده می شود. اما وجود اگزوستوز در داخل مفصل بیماری نادری است که در کتابها بنام سندرم ترور، اگزوستوزایی فیزرو و یا دیسپلازی اپی فیزر یک طرفه نام گذاری شده است ...

هدف از این گزارش ارائه یک مورد درمانگاهی روماتیسم مفصلی در سگ در ایران می باشد. یک قلاده سگ شیتزو، چهار ساله، نر اخته شده به بیمارستان دامهای کوچک مراجعه نمود و تشخیص بیماری بر اساس مطالعات بالینی، آزمایشگاهی رادیوگرافی، سی تی اسکن و ام آر آی صورت پذیرفت. معاینه درمانگاهی، لنگشن شدید و سفتی حرکت مفاصل به همراه آتروفی شدن عضلات ناحیه ران نشان داد. در رادیوگرافی، ایجاد ضایعات شبیه کیست در سطح زیر غضروفی استخوان درشت نی و کندیل های استخوان ران، جابه جایی قدامی استخوان درشت نی و قرینه نبودن فضای مفصلی مشاهده گردید. آزمایش خون لکوسیتوز را نشان داد. ارزیابی های سرولوژیکی، از نظر ردیابی فاکتورهای روماتوئیدی و آنتی بادی های ضد هسته در خون منفی بود. مایع سینوویالی اخذ شده از مفصل زانو، کدر و دارای ویسکوزیته پایینی بود. در سی تی اسکن تشکیلات شبیه کیست در زیر سطح غضروفی استخوان درشت نی و کندیل های استخوان ران، تشکیلات استئوفیتی و تغییرات دژنراتیو مفصلی دیده شد. ام آر آی تغییرات بافت نرم در اجزای مفصل (رباطات ضربدری قدامی و خلفی) را تایید نمود. با توجه به علایم بالینی و نتایج پاراکلینیکی حیوان به روماتیسم مفصلی مبتلا شده بود.

هدف: آرتروپاتی هموفیلیک بعلت خونریزی های مکرر داخل مفصلی باعث کاهش شدید کیفیت زندگی بیماران هموفیلی می شود. روش های مختلفی جهت پیشگیری و درمان عوارض مفصلی بیماران هموفیلی وجود دارد که از بین آنها، تزریق داخل مفصلی ریفامپین ارزانتر، کم عارضه تر و بسیار موثر می باشد. هدف مقاله حاضر بررسی اثر بخش آن در میان بیماران مراجعه کننده به این مرکز می باشد.روش بررسی: از بین بیماران هموفیلی مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان شفای اهواز، بیمارانی که مفصل هدف یا سینویت مزمن داشتند، با چند جلسه مصاحبه رودررو و امضا رضایت نامه کتبی بطور آگاهانه و دلخواه بیماران این روش درمانی را انتخاب کردند و قبل و بعد از درمان (3 تا 6 ماه بعد ) سال های (55-1354) مجددا معاینه بالینی (بر اساس دستورالعمل فدراسیون جهانی هموفیلی) و MRI مفصل مبتلا انجام شد. در مفصل زانو، ریفامپین 500 میلی گرم همراه لیدوکائین هفتگی برای 10 هفته و در مفاصل آرنج، مچ پا و شانه 250 میلی گرم همراه لیدوکائین هفتگی برای 5 هفته تزریق شد. در روز تزریق و روز بعد از آن درصد فاکتور به 50 تا 80 درصد (دوز نگهدارنده) رسید.یافته ها: تزریقات داخل مفصلی برای 9 بیمار هموفیلی A با 11 مفصل مبتلا انجام شد. در 6 بیمار علایم بالینی و MRI شدیدا بهبود نشان داد ولی در 3 بیمار با توجه به پیشرفته بودن تخریب مفصلی نتیجه درمان رضایت بخش نبود.نتیجه گیری: تزریق ریفامپین داخل مفصلی روش بسیار مناسبی جهت پیشگیری از خونریزی، بهبود علایم بالینی و کیفیت زندگی بیماران هموفیلی می باشد. MRI جهت بررسی نتایج درمانی و تغییرات مفصل بعد از درمان بسیار کمک کننده است. هیپرپلازی و هیپرتروفی سینوویوم، کیست های استخوانی، تخریب غضروف مفصل، رسوب هموسیدرین و استئونکروز با MRI دقیقتر و بهتر از گرافی ساده یا معاینه بالینی قابل ارزیابی قبل و بعد از درمان می باشد.

پژوهش های زیادی پیرامون تاثیر موضعی مخدرها انجام گرفته است، که بعضی معتقد به موثر بودن آنها هستند و برخی هم نظر عکس دارند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تزریق داخل مفصلی 7.5 µg سوفنتانیل در مفصل زانو، بعد از آرتروسکپی بود.مطالعه از نوع دوسوکور (double blind) بود که تعداد 60 بیمار به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شد. به گروه A (آزمایش) 7.5 µg سوفنتانیل همراه با 20ml نرمال سالین در داخل مفصل و 5ml نرمال سالین وریدی تزریق شد و گروه کنترل (گروه B) 20ml نرمال سالین در داخل مفصل و 5ml نرمال سالین به همراه 7.5 µg سوفنتانیل وریدی دریافت کرد (هدف از دادن سوفنتانیل وریدی حذف تاثیر جذب سیستمیک سوفنتانیل از سینوویوم مفصل به داخل خون بود).اندازه گیری درد به روش Visual analong scale مشخص کرد که درد بعد از عمل و فردای آرتروسکوپی در حال استراحت و در حال فعالیت (تاکردن فعال زانو) به طور مشخصی در گروه A کمتر بود. همچنین نیاز به مسکن در گروه A کمتر و زمان مرخص کردن بیمار از PACU هم در گروه A سریعتر بود.بنابراین، نتیجه می گیریم تزریق داخل مفصلی سوفنتانیل یک روش ساده، موثر، ایمن برای بیماران سرپایی و اعمال آرتروسکپی است.